„WSZYSTKO PRZEMYŚLAŁAM DO KOŃCA. NIE MAM INNEGO WYJŚCIA - JAK SIĘ POWIESIĆ, NIE POZBAWIĘ MOJEGO JEDYNEGO SYNA DACHU NAD GŁOWĄ...”

To fragment listu, który przyszedł do redakcji „Nowego Ekranu”. Listu, który szerzej zacytuję pod koniec tekstu, kiedy będzie Wam, drodzy czytelnicy, łatwiej zrozumieć, w jaki sposób rodzą się w Polsce tak dramatyczne decyzje.

 Próba samobójcza jest aktem najwyższej desperacji. We wszystkich religiach chrześcijańskich to grzech śmiertelny, w Islamie, w Judaizmie to akt wypowiedzenia posłuszeństwa Stwórcy, porównywalny do buntu aniołów. W buddyzmie i hinduizmie bezwzględnie cofa samobójcę w wędrówce duszy do dna istnienia przekreślając jego szansę na osiągnięcie oświecenia a nawet samoświadomości.

W Polsce wskaźnik samobójstw rośnie – przy czym piszę o tych, które wynikają wyłącznie z pogarszającej się sytuacji ekonomicznej i braku jakiejkolwiek pomocy ze strony państwa. Przy czym dzisiaj coraz częściej dotyczy ludzi, którzy – a chodzi o właścicieli małych i średnich przedsiębiorstw – radzili sobie z problemami, przy jakich armia urzędników tego państwa, po tysiąckroć poddałaby się. Ludzi, którzy przywykli do wędrówki pod wiatr, którzy w wolnorynkowej walce o pozycję, starali się przynajmniej znaleźć swoje miejsce w społeczeństwie i, często, dbać o tych najsłabszych.

Niech Was nie dziwi, że aktorami tego dramatu są również komornik, spółka pożyczkowa, która reklamuje się, jako bezpieczna i przyjazna. To duet, który pojawia się w większości spraw trafiających do nas. Przepraszam, często pojawia się także sędzia – najczęściej, współpracujący z komornikiem i firmą. Wszyscy reprezentują Polskę, kraj, który był i będzie mi ojczyzną. Wszyscy mają pieczęcie z godłem mojego kraju. I wszyscy kpią ze mnie i z Was w żywe oczy. Z kraju, w którym być może będą żyć moje i Wasze dzieci, czyniąc prywatny folwark.

Z Kariną Rosołowską korespondowałem od dawna. Po pierwsze urzekł mnie jej pęd do zbudowania ośrodka dla dzieci z porażeniem mózgowym. Po drugie mam sentyment do tego imienia.  Po trzecie, wierzcie mi, lub nie, rozmowy i wymiana maili przekonuje mnie, że to człowiek ogromnie wartościowy. Z dziennikarskiego punktu widzenia przypadek, jakich wiele – współwłaścicielka rodzinnego przedsiębiorstwa, matka, która na kryzysowej fali odmów współpracy nadwiślańskich banków z sektorem małych i średnich przedsiębiorstw poszukała pomocy wśród niekontrolowanych przez nikogo firm udzielających pożyczek. Budowała z mężem pensjonat dla dzieci z porażeniem mózgowym w Ustroniu. Przyjeżdżała tam jako pacjentka.

- Takich ośrodków jest za mało, myślałam sobie – wspomina dzisiaj. - Kupiliśmy pensjonat, rozbudowywaliśmy go, z kredytu od toruńskiej firmy Janvest. Kupiłam konie, chciałam go powiększyć, stosować hipoterapię. Bo, wie pan, ta terapia czyni cuda w pracy z dziećmi z porażeniem mózgowym. Po wielu miesiącach spłacania kredytu przyszło załamanie pogody, chciałam negocjować z firmą od kredytu prolongatę spłaty. Albo sprzedać ten ośrodek, spłacić resztę kredytu i kupić małe mieszkanie w Warszawie. Nie wszystko musi się nam w życiu udawać. Ale pojawił się komornik.

Firma kredytowa nie negocjowała, tylko w błyskawicznym tempie zleciła cieszyńskiemu komornikowi Jackowi Jarkowi zajęcie nieruchomości. Na podstawie aktów notarialnych, do których tytuł wykonawczy chętnie sporządził cieszyński sąd. Rodzina Rosołowskich walczyła – na początku o wstrzymanie egzekucji, potem o odstąpienie od niej. Sądy, rejonowy, okręgowy – wyrok po wyroku przyznawały rację spółce Janvest. Dopiero Sąd Apelacyjny zwrócił uwagę, że sprawa taka prosta nie jest. Postanowienie Sądu Apelacyjnego uchyla zaskarżone postanowienie Sądu Okręgowego w Bielsku-Białej i sprawę przekazuje do ponownego rozpatrzenia wskazując, że postępowanie powinno być przeprowadzone ponownie i zupełnie inaczej.

To ważne, bo zaskarżone postanowienie jest główną bronią komornika, który 16 lutego, w czwartkowe południe chce odebrać jedyny dom Rosołowskich. Dla niego sprawa jest prosta. Ma, jak mi tłumaczył, tytuł egzekucyjny i zamierza z niego skorzystać. Właśnie teraz i koniec. A, że kolejne postanowienie sądu może diametralnie zmienić stan prawny i lokalu i egzekucji?

Po egzekucji już nic się nie da cofnąć. Nie będzie co wstrzymywać, nie będzie co unieważniać – jedna spółka zyska przygotowaną do działalności nieruchomość. A jedna rodzina straci dorobek swojego życia.

Firma Janvest reklamuje się jako ostatnia deska ratunku dla przedsiębiorców. „Janvest S.A. to pozabankowa instytucja finansowa. Została założona w 2001 przez osoby fizyczne i firmy związane wyłącznie z polskim kapitałem. Zasięgiem działalności obejmuje całą Polskę. Celem działalności spółki jest wspieranie działalności małych i średnich firm, poprzez różne formy poprawy ich płynności finansowej. Oferta jest skierowana przede wszystkim do osób i firm prowadzących działalność gospodarczą, ale też w wyjątkowych przypadkach do osób fizycznych. Dzięki zatrudnieniu osób o szerokim doświadczeniu w prowadzeniu działalności gospodarczej, rozumiejąc problemy z jakimi spotykają się polscy przedsiębiorcy, otacza klientów profesjonalną opieką oraz dostosowuje się do ich indywidualnych potrzeb. W sposób szybki i prosty, stosując nieskomplikowane procedury, wyposaża przedsiębiorców w środki finansowe niezależnie od stanu ich zadłużenia i zaległości publicznoprawnych”.

Komornik też jest uczciwy – tak mnie zapewniał w rozmowie. I, że jest dobrym człowiekiem, ale w tej sprawie firma Janvest skarżyła się na niego do sądu i skarżyła skutecznie, więc opóźniać egzekucji nie ma zamiaru. Poza tym jest urzędnikiem Rzeczpospolitej, więc jest obiektywny i wykonuje wyroki.

Dzisiaj w nocy – po ostatniej walce przeciw egzekucji – napisała do mnie:

„WSZYSTKO PRZEMYSLAŁAM DO KOŃCA. NIE MAM INNEGO WYJŚCIA - JAK SIĘ POWIESIĆ, NIE POZBAWIĘ MOJEGO JEDYNEGO SYNA DACHU NAD GŁOWĄ,  CHCIAŁAM TYLKO MAŁE MIESZKANIE W W-WIE , ALE NIE !!! (…) WIESZAJĄ MNIE W IMIĘ SPRAWIEDLIWOŚCI !!! NIE MAMY SZANS , A TAK WIEM , ŻE PROKURATOR ZAJMIE STANOWISKO I INNE SŁUŻBY , BO TU TEN SĄD BYŁ I JEST STRONNICZY, OD POCZATKU BYLISMY NA STRACONEJ POZYCJI (…) TAK PANIE REDAKTORZE , DLA NAS NIE MA KONSTYTUCJI , MY NIE MAMY ŻADNYCH PRAW !!! JEŚLI STARSZA PANI MIAŁA ODWAGĘ SIĘ POWIESIĆ, TO JA TYM BARDZIEJ NIE BĘDĘ SIĘ BAŁA , ROBIĘ TO W IMIĘ SPRAWIEDLIWOŚCI W POLSCE , NIE TAKIEJ POLSKI OCZEKIWAŁAM , NIE DLA TAKIEJ POLSKI (…) ŻEGNAM PANA (…), BO JA TO WSZYSTKO PRZEMYŚLAŁAM NIE MA INNEGO  WYJŚCIA , BĘDĄ MIELI TŁUSTY CZWARTEK . PRAWO JEST W NASZYM KRAJU DLA SZUBRAWCÓW, ZŁODZIEJI , TAKICH SĄDY BRONIĄ A DLA LUDZI ZWYKŁYCH NIE MA – PĘTLA”.

Coraz częściej mam wrażenie, że Pani Karina ma rację...

Taki jest mój kraj, Polska.