Program gospodarczy premiera Mario Monti tak przeraża mieszkańców Italii, że coraz częściej z tęsknotą ubożejącego społeczeństwa wspominają Silvio Berlusconiego. Fakty są takie, że Berlusconiego pozbyła się Unia Europejska - nie Włosi.

Prawdziwa różnica między Mario Montim a Silvio Berlusconim była taka jak między teoretykiem – technokratą a praktykiem – biznesmenem. Ten pierwszy pogrąża Włochów w nędzy, co powoli zaczynają odkrywać, ten drugi walczył bezwzględnie o pozycję Włoch w brukselskim klubie pamiętając podstawowe zasady zarządzania zasobami ludzkimi.

Berlusconi był skandalistą – to jest bezsporne. Słabość do młodych niewiast jest wspólna dla mężczyzn w jego wieku. Tyle, że większość nie może sobie pozwolić na dyskretne, choć głośne balangi suto zakrapiane alkoholem i posypywane białym proszkiem. W ten czuły punkt w kampanii przeciwko byłemu premierowi Włoch uderzyć było łatwo. Niestety był to jedyny punkt, w którym zarzuty się obroniły. W kwestiach gospodarczych Berlusconi aż takim grzesznikiem nie był. Bo dług publiczny Włoch, choć bezspornie wielki, nie był – jako zjawisko – czymś wyjątkowym w Unii Europejskiej. Berlusconi stał ością w gardle unijnym komisarzom, bo in expressis verbis deklarował, że stając przed wyborem dobro Unii Europejskiej, dobro strefy euro i dobro Włochów, wybierze swój kraj. Nawet jeśli Euroland miałby stać się zamkniętym rozdziałem w historii Europy.

Berlusconi nie ukrywał również swojego prawicowego podejścia do polityki – nie do obyczajów. Budowa imperium włoskiego, obrona włoskich interesów narodowych? Dlaczego nie! - przecież to obowiązek premiera.

Nie podobało się to unijnej biurokracji. Euroland, twór bardziej polityczny, niż ekonomiczny, nie może sobie pozwolić na to, żeby kraj o tej pozycji i wielkości wyłamywał się z karnego szeregu. Bo o ile wykluczenie Grecji, choć trudne do wyobrażenia, wciąż jest do zrealizowania, strefa euro bez Włochów po prostu przestanie się liczyć. A przede wszystkim okaże swoją słabość, co w starciu z Ameryką Północną i zdominowaną przez Chiny Azją, mogłoby być katastrofalne w skutkach dla unijnych polityków, którzy zrobią wszystko, żeby nie stracić swoich stanowisk.

Nie podobało się to administracji unijnej również dlatego, że większość z aktywnych urzędników europejskich ma silne inklinacje lewicowe. I wyjątkową chęć regulowania polityki państw członkowskich – szczególnie w obszarze gospodarczym. To stąd definicje UE mówią nam, że marchewka jest owocem, ślimak winniczek rybą lądową, a banan powinien być raczej prosty, inaczej nas otruje.

Utrzymanie Włochów w ryzach wymagało takiego premiera w Rzymie, który Unii będzie się słuchał. A tę rolę mógł spełnić tylko jeden człowiek – właśnie Mario Monti, ekonomista i przez 10 lat komisarz europejski. Był doradcą banku Goldman Sachs, Coca Coli i zagorzałym wrogiem Microsoftu. Jest również dożywotnim senatorem Republiki Włoskiej.

SuperMario (od gry i bajki Super Mario Bros; we Włoszech), Full Monti (od filmu Monthy Pythona „Full Monty”; w Ameryce) tylko przejął tekę premiera, rozpoczął prowadzenie polityki, która Włochom będzie się odbijać czkawką przez dekady. Wydłużenie wieku emerytalnego, cięcia budżetowe, które koniec końców uderzą w grupy społeczne najmocniej uzależnione od administracji państwowej – wszystko po to, żeby ratować Unię i Euroland.

Dla Montiego, jak dla każdego technokraty, włoskie społeczeństwo to tylko pozycje w budżecie. Po stronie aktywów i pasywów. Więc reformy przeprowadzi bez względu na to, jakim kosztem odbije się to na włoskim społeczeństwie. Jeśli nastąpi rozpad eurolandu z pewnością nie odbędzie się z udziałem Włochów. Będzie Monti pilnował również, żeby w katolickim, było nie było kraju, należycie były reprezentowane interesy mniejszości społecznych. Szczególnie mniejszości seksualnych – w końcu oficjalnie to dwa proc. Włochów, ale w skali całej Unii Europejskiej najbardziej aktywna i najgłośniejsza grupa wyborców.

Pozostaje pytanie, ile administracja unijna zapłaciła za proces wymiany premierów Włoch. Bo każda skandaliczna informacja, każdy proces, każdy reportaż telewizyjny i artykuł w gazecie ujrzały światło dzienne wyłącznie dlatego, że posiadacze kompromitujących Berlusconiego materiałów zostali sowicie opłaceni.

A Włosi za Berlusconim zatęsknią – 18 lat jego obecności w administracji publicznej było okresem, kiedy Italia wróciła do znaczenia w Europie po przegranej wojnie. Włosi mogli być dumni ze swojego kraju i – co najważniejsze – mogli czuć się bogaci. Nie tylko w zabytki i dzieła sztuki.

Pozostałe Unijne kraje powinny pamiętać casus włoskiego rządu. Unijni biurokraci nie ukrywają, że zrobią wszystko, aby panować nawet nad największą demokracją. Teraz na brukselskiej tapecie jest Wiktor Orban – stawiam orzechy przeciwko dolarom, że UE uda się go wymienić na bardziej pokornego premiera, za każdą cenę. Kto będzie następny?