Sądownictwo w Polsce jest tak oderwane od społeczeństwa, że ze świeczką w dłoni szukać sprawiedliwego wyroku. Sędziowie bawią się paragrafami i tak naprawdę reprezentują tych, których stać na adwokatów. Możemy to zmienić.

Byłem ostatnio na sprawie sądowej – w Olsztynie. Rzecz z pozoru błaha. Ot proces przed sądem pracy, gdzie po jednej stronie stanął pozbawiony środków do życia kurator sądowy, zaś po drugiej pełnomocnicy dwóch prezesów sądów – rejonowego w Ostródzie i okręgowego w Elblągu. Kurator sądowy wyleciał na bruk za nic konkretnego. Tak po prostu sędziowie udowodnili mu, że po kilkudziesięciu latach pracy raptem opuścił się w swoich kwalifikacjach. Na tyle, że zobaczył drzwi sądu w Ostródzie (gdzie był zatrudniony) od strony ulicy, za to z wilczym biletem. Czy rzeczywiście kurator nabroił? Nawet jeśli, jego zwolnienie wiązało się przede wszystkim ze złamaniem procedur wynikających z Prawa pracy, kodeksu, który powinien obowiązywać wszystkich, co gwarantuje nam Konstytucja RP.

To oczywiście gwarancje pozorne. Bo sędziowie doskonale zdają sobie sprawę, jak wybrnąć z prostego przepisu na przykład o dwuinstancyjności postępowań sądowych. Przecież odwołania, zaskarżenia, zażalenia wnosi się i tak za pośrednictwem sądu pierwszej instancji, a więc imiennie od sędziego, który sprawę załatwił w sposób dla siebie najkorzystniejszy.

Nie bez powodu używam słów „załatwić”, „najkorzystniejszy”. Przeglądając setki wyroków sądowych – i dokumentów, do których w prowadzonych sprawach sędziowie mieli dostęp – trudno mi się oprzeć wrażeniu, że to, co dzieje się w polskim wymiarze sprawiedliwości ma wiele wspólnego z Matrixem. Rzadko ze sprawiedliwością i zwykłą uczciwością. I nie dotyczy to bezwzględnie wszystkich sędziów – choć niestety zbyt wielu.

Pomijam to, że przed sądami właściwą reprezentację mają niemal wyłącznie ludzie zamożni. Jeżeli nie stać cię na prawnika, system prawny RP rozjedzie cię walcem i nie będziesz mieć szansy na jakąkolwiek obronę. W imieniu Twojej własnej ojczyzny za to, że cię okradli pójdziesz odsiadywać wyrok.

To, że Polska jest państwem opresyjnym, które nie dla obywateli istnieje ale raczej dlatego, żeby ich karać, przymuszać i utrudniać im życie, jest w dużym stopniu zasługą sędziów. Sędziów, którzy – wyjaśniam tym, którzy nie mają o tym pojęcia – objęci są immunitetem sędziowskim a więc są praktycznie bezkarni. W równym stopniu mogą lekce sobie ważyć zakaz jeżdżenia pod wpływem alkoholu, co konieczność spłacania w terminie rat za nowy, 40 calowy telewizor. No, bo przecież kto podskoczy sędziemu? Jeżeli nie ten, to jego kolega, w końcu dopadnie nas wyrokiem – w ten sposób realizując zasadę „sprawiedliwości” i solidarności zawodowej. A jak wyglądają układy koleżeńskie w wymiarze sprawiedliwości przeczytacie (i obejrzycie) najlepiej w tekście Andrzeja Słonawskiego: http://dosc.nowyekran.pl/post/36500,private-swingers-party-in-elblag-prawo-do-prywatnosci

Wróćmy na chwilę do sprawy toczącej się przed olsztyńskim sądem. Ponieważ w tym przypadku sędzia sądzi sędziów zwolniony z pracy kurator sądowy zwrócił się do nas o pomoc. Nic wielkiego – wystarczy być na sprawie i skrupulatnie ją rejestrować. Z wizerunkiem sędziego, z nagraniem każdego słowa, które w czasie sprawy padnie (konia z rzędem temu, kto nie znalazł błędów w protokołach sądowych, które ginął, lub wyglądają tak, jakby dotyczyły zupełnie innych spraw, zaś świadkowie i strony chorowały na schizofrenię i zbiorowe halucynacje). Sędzia przed kamerą i publicznością zachowuje się zupełnie inaczej – jeśli nie potrafi prowadzić bezstronnego procesu, to przynajmniej zachowuje pozory sprawiedliwości.

Przed salą olsztyńskiego sądu spotkałem innych widzów tego szczególnego procesu – którzy przyszli tylko po to, żeby trzymać rękę na pulsie. W spokojnej i rzeczowej rozmowie po procesie uznaliśmy, że jest tylko jedna forma społecznej kontroli nad wymiarem sprawiedliwości. Musimy działać razem. Każdy proces, którego strona czuje się zagrożona powinien być monitorowany przez postronnych słuchaczy, nagrywany i nagłaśniany, jeżeli sprawa budzi wątpliwości co do uczciwości sędziego. Mają do tego prawo blogerzy i dziennikarze, ale też zwykli obywatele – dlatego chcemy zebrać ludzi, którzy będą gotowi poświęcić swój czas w imię sprawiedliwości i odwiedzać wątpliwe procesy.

Nazwiska sędziów, oraz ich wizerunek, w przypadkach wymagających szczególnego potraktowania, będziemy publikować na stronach internetowych – tak, żeby społeczeństwo wiedziało, któż reprezentuje Rzeczpospolitą w kontaktach ze społeczeństwem. W końcu wyrokują imiennie, niechże więc wszyscy wiedzą, jak się nazywają.

Jeżeli macie ochotę współpracować nad poprawą wymiaru sprawiedliwości w Polsce zgłaszajcie się do Andrzeja Słonawskiego, lub do mnie. Jeżeli boicie się, ze zostaniecie poszkodowani przez wymiar sprawiedliwości przysyłajcie nam skany dokumentów sądowych. Mamy broń, której nieuczciwi boją się najbardziej. Piszemy prawdę i nazywamy rzeczy po imieniu. Zagrajmy ze sprawiedliwością w otwarte karty i na świeczniku. I przestańmy się bać!