Dawno nie widziałem dokumentu, który wywołał u mnie tak wielki uśmiech. Nawet mimo tego, że prologiem i epilogiem filmu jest pogrzeb Stanisława Szczuki, wielkiej kultury i wielkiego serca patrioty. I szlachcica.

Tak, tak, nie myli Was nazwisko – to był nieodżałowany tata Kazimiery Szczuki (herbu Grabie), feministki, piewczyni miłości kobiet do kobiet i pierwszego wroga (tak Droga Pani Kaziu, nie wszystkie rzeczowniki w naszym rodzimym języku mają rodzaj żeński!) szlachty polskiej i jej tradycji.

Ciepłe wspomnienie o ciepłym człowieku (z serii "Dwie Polski") wzbogacone gawędami nie tylko o córce, której, ani z lenistwa, ani z intelektualnej słabości (bo jest i pracowita, i mądra – co przyznaje z pogodą jej ojciec) nie chce się przyznać głośno, że polskie tradycje były piękne i nie można pozwolić, żeby umarły.

Fragmenty programów m.in. z Kazimierą Szczuką i Kingą Dunin nie pozostawiają złudzeń – w ich mniemaniu tradycyjne społeczeństwo (nie żaden patriarchat Droga Pani Kaziu, tylko zwykły dla kobiet szacunek!) pozostawia im alternatywę między całowaniem po rękach, lub biciem po pyskach. A one nie chcą! Chcą trzeciej drogi. Jakiej? Tego do końca nie wiem, choć z półsłówek i deklaracji wnioskuję, że chodzi o jakąś formę płciowego apartheidu.

Ale to tylko słowa. - Lesbijstwo jest modne – mówi w dokumencie św. pamięci Stanisław Szczuka. - Może dlatego Kazia tak właśnie się pokazuje. Ale ja wam powiem: ona ma prawdziwego kawalera. Tylko go ukrywa.

Z brawurowo zestawionych wizji dwóch światów – odpowiada mi jeden. Ten normalny. Nawet jeśli jego kulturę można później określić jako – proszę wybaczyć, parafrazuję słowa Kazimiery Szczuki - „pisaną penisem”.

Dobrej zabawy! Tego reportażu nie zobaczycie w telewizji!