Ktokolwiek mówi wam, że prywatyzacja szpitali jest zła bezczelnie kłamie. Szpitale powinny być spółkami – w innym wypadku będą generować straty. Im bardziej będą spółkami, tym tańsze i bardziej dostępne będzie w nich leczenie.

 Do napisania tego tekstu natchnęły mnie słowa Grzegorza Napieralskiego, który – wespół z samorządowcami Platformy Obywatelskiej – zakłamuje rzeczywistość grając na emocjach związanych z czymś, co jest dla nas najcenniejsze, bo z ludzkim zdrowiem.

Nie bardzo wiem, cóż takiego złego widzą lewicujący politycy w zmianie statutów kulejących w Polsce szpitali z obecnych na statuty spółek prawa handlowego. Domyślam się, że większość z nich mylnie uważa, że prywatyzacja oznacza przekazanie szpitala w prywatne ręce. Tymczasem faktycznie oznacza ona wyłącznie zmianę zasad funkcjonowania placówki służby zdrowia. I tak szpitale po zmianie zamiast zakładem opieki zdrowotnej stałby się spółką prawa handlowego.

Kłamstwo pierwsze przeciwników prywatyzacji służby zdrowia to rzekome skupienie się spółek służby zdrowia na generowaniu zysków. Tymczasem spółce prawa handlowego nie wolno jedynie generować strat. Tylko tyle. Spółka musi się poruszać w obszarze określonym przez prawo – świadczyć usługi bądź produkować, czy sprzedawać towary na które musi, chce tego czy nie, udzielać gwarancji. Spółka musi się bilansować, czyli dbać o to, żeby jej przychody były przynajmniej tak samo duże jak wydatki. W przeciwnym razie spółka jest nierentowna i jej właściciel może albo zmienić zarząd firmy, albo dokapitalizować ją z własnych pieniędzy, albo poszukać inwestora który – i owszem – dorzuci do spółki kapitał, ale zajmie się również zarządzaniem w taki sposób, aby na swojej inwestycji nie stracić.

Dzisiaj właścicielami – przepraszam, zarządcami - szpitali są najczęściej samorządy, które na dyrektorów szpitali mianują najczęściej nie znających się na ekonomii lekarzy (co naturalne – w końcu lekarz ma się znać na leczeniu a nie na finansach) bądź kolegów, którzy w taki, czy inny sposób angażowali się w ostatniej kampanii wyborczej. Oni najczęściej też nie znają się na finansach – a nawet jeśli, nie są zainteresowani, aby zmieniać status quo szpitala, których ich zatrudnia. Nie piszę teraz o nielicznych wyjątkach – właśnie dlatego, że są nieliczne.

Szpitale będące spółkami będą zarządzane przez profesjonalne zarządy. Jeśli się tak nie stanie, to każdy partner biznesowy takiego szpitala – zakład energetyczny, firma telekomunikacyjna, czy choćby dostawca bandaży – będzie mógł wystąpić do sądu o ogłoszenie upadłości placówki służby zdrowia. I słusznie. Źle zarządzany szpital psuje gospodarkę. A na miejsce jednego w zdrowej gospodarce szybko powstałby drugi – tym razem wydolny.

Szpitale-spółki nie będą nastawione na generowanie zysku kosztem swoich pacjentów. Taki szpital już po kilku tygodniach świeciłby pustkami. Zarządy tych szpitali siłą rzeczy musiałby się skupić na negocjowaniu takich kontraktów z Narodowym Funduszem Zdrowia, które gwarantowałyby jak najpełniejsze finansowanie zabiegów i leczenia. A nie oszukujmy się - NFZ to kopalnia pieniędzy. Kierowana przez ludzi, którzy pozwalają sobie na tak dużo, bo nie działają w przestrzeni wolnorynkowej. Dwa, trzy, cztery szpitale w regionie – jako spółki prawa handlowego – byłyby w stanie wynegocjować kontrakty, o jakich się dzisiejszym lekarzom nawet nie śni. A to dlatego, że NFZ nie może sobie pozwolić na to, aby na jakimkolwiek terytorium służba zdrowia przestała działać.

Spółka-szpital mogłaby skupić się na świadczeniu takich usług medycznych, które są na określonym terenie najbardziej potrzebne, dodatkowo na tym zarabiając. Przykład? Szpitale przy autostradach... przepraszam, nie mamy ich za dużo, więc niech będą szpitale przy drogach ekspresowych i drogach szybkiego ruchu. Siłą rzeczy ofiary wypadków trafiają przede wszystkim właśnie tam. Większość kierowców ma ubezpieczenia. Zarząd szpitala-spółki może skutecznie ściągnąć z od ubezpieczyciela koszty leczenia, dyrekcja zwykłego szpitala już nie. Za szpital robi to NFZ. Ze skutkiem, jaki wszyscy doskonale znamy.

Szpital z o.o. nie będzie drogi dla pacjentów. Tak naprawdę płacić będą oni wyłącznie za to, co mogą mieć ponad standard. Ot, na przykład operacje plastyczne – jeżeli będzie zainteresowanie operacjami plastycznymi, to szpital zatrudni chirurgów plastyków, którzy będą operować ile wlezie. I na tym właśnie szpital-spółka może zarabiać. Z korzyścią dla pacjentów – przede wszystkim tych, za których płaci NFZ.

Czas na rozprawienie się z problemem zatrudnienia w służbie zdrowia.

Szpital-spółka, aby pozyskiwać jak najlepsze finansowanie będzie musiał konkurować z innymi szpitalami-spółkami. Bo w końcu to do najlepszych będą trafiać pacjenci zainteresowani (wciąż darmową) najlepszymi lekarzami, najskuteczniejszym leczeniem i najlepszą opieką. Stąd te, które będą nastawione na rozwój zaczną walczyć o polskich lekarzy i polskie pielęgniarki wciąż skazane na tułaczkę po szpitalach i domach opieki w Europie Zachodniej. Walczyć – a jakże! - wysokością wynagrodzeń. W ten sposób najlepsi będą zarabiać wystarczająco dużo, żeby pracować w jednym miejscu i mieć czas (i środki) na pogłębianie swojej wiedzy i kwalifikacji.

Zarząd Szpitala sp. z o.o. będzie miał w końcu możliwość szukania finansowania w obszarach dotychczas przed służbą zdrowia zamkniętych. Bo umiejętnie przygotowany biznesplan nowego oddziału (niech będzie chirurgii plastycznej, ale równie dobrze może to być oddział leczenia wad kręgosłupa) otworzy działy kredytowe banków zajmujących się finansowaniem przedsiębiorstw. Będzie miał w końcu możliwość szukania inwestorów strategicznych, o czym wcześniej wspomniałem, czy po przekształceniu się w Szpital S.A., starania się o debiut na giełdzie papierów wartościowych.

Sprywatyzowanie szpitala wcale nie oznacza, że szpital znajdzie się w rękach krwiożerczego kapitalisty. Oznacza jedynie, że będzie mógł w końcu działać według rynkowych zasad, w obszarach, które są dla niego niedostępne. Oznacza, że przestanie być rynkową zawalidrogą, w której ani pacjentom, ani pracownikom nie jest dobrze. W końcu właśnie dlatego to do takich szpitali na Dzikim Zachodzie jadą nasi lekarze i pielęgniarki do pracy. I tam chcielibyśmy się leczyć, gdyby naszemu zdrowiu coś poważnie zagrażało.

A słowa Napieralskiego, Tuska, i całej lewicowo-platformerskiej ekipy jest niczym więcej, niż straszeniem wyborców. Którzy – w Polsce – przywykli do prostych komunikatów. Jeżeli więc nie rozumieją argumentacji rynkowej, niechże podejdą do tego w ten sposób: skoro żaden model służby zdrowia w Polsce się nie sprawdził, spróbujmy nowego (który jak raz sprawdził się w innych krajach). Zawsze można się wycofać.